Mijn training voor ‘De Zestig van Texel 2013’ begon op… 2 juli 2002 ! Toen ik mijn eerste stappen op de atletiekbaan van AV Aalsmeer zette. Die eerste training van ’10 x 100m hardlopen met steeds 300m wandelen’ was zwaar. Heel zwaar ! Maar toen ik die avond naar huis fietste was ik blij dat ik het gedaan had. Pure blijdschap is de allermooiste beleving.
De jaren volgden en zoals iedere wedstrijd : het gaat met ups en downs. In de eerste jaren deed ik het om af te vallen en dat voelde goed. Leuk was het vaak wel maar echt niet altijd. Schema’s volgde ik wel maar wie echt keek zag dat ik me niet altijd aan het schema hield. Dat resulteerde in vele, vele blessures. Waardoor het plezier ook minder werd. Maar.. af en toe was er die uitschieter en dat hield mij gaande.
Als je niet meer sneller wordt.. dan ga je toch langer lopen ? Dat was mijn gedachte in 2008 en toen ik in Beijing (op de Olympische Spelen) een ultraloper sprak. Ik raakte meer geinteresseerd om zelf ook een ultraloop te gaan doen. Zijn advies was Texel – omdat het de mooiste ultra van Nederland is. En ‘slechts’ 18 kilometer meer als de Marathon. Na de Olympische Spelen zocht (en vond) ik een trainer in Mark de Boer die een geweldig schema voor mij maakte. Maanden van training en training gingen voorbij en trainen is alles waar ik aan dacht. Toen ik aan de start stond op 22 april 2009… was ik (met de kennis van nu) er eigenlijk nog niet klaar voor. Fysiek wel maar Mentaal nog lang niet. Toen ik na 43km een pijn op mijn borst kreeg raakte ik in paniek. Totale paniek !! We hadden bij de start een minuut stilte gehouden voor Andre van de Vliert en ik dacht er aan dat ik er straks naast kon liggen… Had ik die pijn niet gehad dan weet ik niet of ik die race wel had kunnen finishen. Als ik eerlijk ben : Ik denk van niet. Had het vanaf 25km al zwaar gehad en was aan het vechten maar echt niet aan de winnende kant.
De klap van DNF (Did Not Finish) kwam hard aan ! Heel hard. Als ik de blog van toen nu terug lees dan schaam ik me. Ik was er zelf niet volledig klaar voor en zocht overal excuses waarom ik niet was gefinished. De lol in lang hardlopen verdween en ik wilde weer sneller worden. Maar dat deed ik zo dom: Blessures kwamen al snel. Vanaf april 2009 tot mei 2010 was mijn hardlopen een RAMP ! De Hardloop4daagse 2010 was ik zelfs zo geblesseerd dat ik de 60km niet pijnvrij kon finishen. Op dat moment dacht ik er aan om te stoppen met hardlopen… Dit was gewoon niet mijn sport. Toch ?
Het moest anders, dat wist ik wel. In het voorjaar van 2010 kwam mijn zusje Agnes met het idee om de Vierdaagse van Nijmegen te wandelen. Voor mij werd dat een vlucht uit het hardlopen. Maar hoe meer ik wandelde hoe meer ik het hardlopen miste. Het grootste voordeel was echt dat ik door het wandelen van al (!) mijn blessures af kwam. Hardlopen had ik maximaal 6 uur gedaan (Stein 2009) maar wandelen deed ik uren en uren achtereen. In Nijmegen op de eerste dag (53km) zelfs ruim 12 uur. En ik merkte dat ik na een aantal uren wel vermoeid raakte maar dat de vermoeiheid op een bepaald level bleef.
Na de zomer wilde ik het anders gaan doen. En zo begon ik aan een schema om eind oktober een goede 10 engelse mijl te lopen. Dat lukte met 1.25.41 heel goed. Ruim 10min boven mijn PR (1.15.45) maar ik voelde mezelf weer een échte hardloper. Daarna wilde ik van mezelf een sterkere hardloper maken en dat ging met crossen: Duinrell Cross in Wassenaar, Corus Cross in Wijk aan Zee, Kerstcross Opmeer en Sylvestercross in Soest.
Met die basis ben ik op zoek gegaan naar een goede Coach en die vond ik al vrij snel in Tiny Raijmakers. Vanaf december 2010 werd hij mijn trainer. De man heeft ervaring in het schema’s maken en … was goed bereikbaar via weblog, twitter en facebook. Hij kon mij dus goed in de gaten houden en zien wanneer ik goed ging en wanneer niet. De basis had ik gelegd en Coach Tiny maakte mij een betere loper door de geweldige schema’s. Gewoon dat schema als een kleuter volgen en je wordt beter en beter. Zelf dacht ik altijd erg blessure gevoelig te zijn. Maar naarmate ik het schema volgde hoe beter ik ging lopen en : Ik trainde meer dan ooit voor een Halve Marathon en raakte niet geblesseerd. Een PR op de Coopertest (2625m) was het eerste succesje en… dat smaakte naar meer !! De 10km weer onder de 50 minuten ? Ik dacht het niet meer te kunnen maar deed het toch (Vinkeveen 48.21). De Halve Marathon onder de 1.50 ? Dat is ruim 10 minuten boven mij PR (1.39.56) maar dat had ik al lang uit mn kop gezet. Toch deed ik het met 1.49.54 in Den Haag (CPC) 2011 ! Bjorn was TERUG !! RUNNING !!
Na de CPC had ik even een ‘rustperiode’ nodig (Singelloop Leiden en IJsselloop Deventer) en zorgde toen voor meer snelheid met PR’s op de 800m (3.02), 1500m (6.31) en 3000m (13.55) om bij de Hardloop4daagse mn PR op de 100km (6 etappes) te gaan aanvallen. Dat PR is verpletterd (!) naar 10u 02min 55sec maar helaas nog niet onder de zo gewenste droom van onder de 10 uur. In de zomer gingen we (na een maand rustig trainen) verder met een nieuw doel : 15km bij de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. En voor die wedstrijd wist ik dat ik meer moest doen dan ‘alleen’ trainen. Een droom kwam uit toen ik besliste dat ik naar Kenya ging om daar te trainen. Ik moest het zoeken buiten de training en ik vond het in Kenya. Daar op die rode wegen realiseerde ik me echt : Ik houd van hardlopen !
De 1.12.40 was geen PR maar … ik had me voor de volle 100 % gegeven, was inmiddels een jaar volledige blessure vrij waarbij ik meer kilometers dan ooit (!) had gelopen. Totaal 1810 km en… had het allergrootste plezier in het hardlopen terug gevonden !
Het jaar 2011 was succesvol in het lopen maar… toen ik dat jaar aan het fietsen was over het eiland Texel bij ‘De Zestig van Texel’ realiseerde ik me hoe graag ik die wedstrijd nog wilde lopen. Terwijl Leonie van de Haak en Richard van de Klis hun 120km (!) liepen ging ik door een emotionele rollercoaster ! In de ochtend ging alles nog maar toen we langs het 45km punt kwamen brak ik. Als excuus zei ik toen tegen Leonie en Richard dat ik Jan Albert Lantink op de foto wilde zetten (aan de andere zijde van het eiland) maar in werkelijkheid werd het me te emotioneel om door te fietsen (en te fotograferen) en moest ik echt even op adem komen. Toen ik die middag achter Luc Krotwaar en Pieter Mans (en later Pascal van Norden) aanfietste had ik mezelf herpakt en was (voor mezelf) de route aan het bestuderen en goed aan het opletten hoe die topatleten hier mee omgingen. Dit was mijn les en zij waren mijn leraren. En ik wist : Over 2 jaar ga ik hier op dit eiland deze wedstrijd finishen !
Het jaar 2012 ; een Olympisch Jaar ! En iedereen weet dat ik 1 x per 4 jaar helemaal los ga op de Olympische Spelen. Na Athene 2004 en Beijing 2008 werd het nu dus Londen 2012. Deze vakantie zag ik direct als het laatste uitstapje alvorens ik zou beginnen met de trainingen voor Texel 2013. Het voorjaar zou ik voornamelijk gebruiken om vooral leuk te lopen en dan het najaar was er om serieus te gaan trainen richting Texel. De Puinduinrun in Den Haag, De Circuitrun in Zandvoort, Trail la Bouillonante en Koning van Spanje – allemaal wedstrijden waar ik goed wilde presteren maar waar het plezier belangrijker was dan de tijd. Al was ik wel blij dat ik de Circuitrun van 12km netjes onder het uur bleef (59.34). De twijfel sloeg toe voor de Hardloop4daagse… wilde ik daar dit jaar starten of moest ik gewoon een jaar overslaan om meer gemotiveerd aan de start te staan ? Apeldoorn was toch mijn favoriet ? Of toch Texel ? Toen de belissing was genomen om nogmaals de Vierdaagse van Nijmegen te gaan wandelen en ik ook nog eens mee kon naar de Meerkamp in Gotzis besloot ik niet in Apeldoorn te starten en in de zomer gewoon niet/nauwelijks te gaan lopen. Zodat ik na de zomer extra gemotiveerd kon beginnen. En volledig fris !!
De sluiting van de Olympische Spelen in Londen was op zondag 12 augustus en dat is de dag die ik aanhield al Start van de trainingen naar Texel. Mijn Reis van Londen naar Texel begon die dag. De eerste loop van de maand was origineel gepland op dinsdag 14 augustus (en dat werd ook de eerste training na de Olympische Spelen) maar… een week eerder had ik een rondje gelopen in een park in Londen met onder andere Miranda Boonstra, Noel Keijser, Miriam van Reijen en Jeroen Deen. Dat waren dus (na een succesvolle Vierdaagse) mijn eerste meters naar Texel ! Best symbolisch dus als je er met een beetje fantasie naar kijkt. Topatleten die met mij lopen op weg naar mijn eigen ‘Olympische’ droom.
Eind juni 2012 schreef ik naar Coach Tiny “Heb jij ervaring met ultra afstanden ? Ik wil het weer gaan proberen… En met jouw hulp gaat het lukken !!” Zijn antwoordt was een ware opluchting toen ik die binnen kreeg “Ervaring met ultralopers niet echt maar het lijkt me wel een uitdaging om die ervaring op te doen. De wedstrijdweg er naar toe is mooi gelijkmatig van opbouw. Ik denk dat we samen de uitdaging moeten aangaan. De manier zoals we de laatste paar wedstrijden samen gewerkt hebben dat ging wel goed” Wel goed ? Coach Tiny : Het ging geweldig !! En ik had er dus alle vertrouwen in dat ook in het Schema naar Texel het helemaal goed zou komen.
Leonie van de Haak is een atlete die ik heb leren kennen op weg naar mijn eerste Ultra op Texel en.. ik finishte niet en zij wel. En waar ik terug moest naar de basis ging zij verder. Veel verder ! Niet alleen meer kilometers maar ook betere voorbereidingen. Liep zij haar eerste 100km nog behoorlijk onervaren, inmiddels had ze Winschoten 100km ook gewonnen, de 120km van Texel volbracht, voor het Nederlands team gelopen op de 100km, het Nederlands Record aangescherpt op de 24uur, en Nederlands Kampioene op de 24u geworden. En als slagroom op haar taart : Ze was gefinished in de Spartathlon ! Daarbij ook nog eens 2e dame en 8e (!) algemeen geworden ! Vriend en vijand verbaasd !! Niet iedere vriend : Ik heb haar zien veranderen. Ze was niet alleen bezig met trainen, haar hele leven stond in het teken van die Spartathlon. En dat moest ik dus ook voor elkaar zien te krijgen met Texel. Ruim 3 jaar had zij het voor gedaan hoe het moest en nu was het aan mij de taak om het te gaan waarmaken en de lessen te gebruiken die ik geleerd had. Enkele weken voordat Leonie naar Griekenland afreisde om daar glorieus te lopen had ze mij enorm geinspireerd door te zeggen dat er meer bij kwam kijken dan enkel trainen. Zonder er verder op door te gaan begreep ik haar volledig. Ik ging haar (en de vele andere) laten zien dat ik het kon. Texel is geen 246 kilometer maar voor mij.. het ultieme wat ik wilde bereiken.
Augustus was een basis leggen in het hardlopen. Eigenlijk niet leggen – meer oppakken waar we waren gebleven. Coach Tiny en ik zaten direct op de juiste lijn en de eerste test kwam eind september in de Dam tot Damloop. Daar moest ik maar eens laten zien dat we goed waren begonnen. Met kilometers van 5.08 - 5.08 - 5.03 - 5.10 - 5.00 - 4.50 - 4.54 - 5.01 - 5.16 - 4.59 - 5.00 - 4.59 - 4.44 - 4.51 ging het goed maar toen.. kreeg ik last van mn hamstring ! Laatste kilometers in 5.38 en 5.31 !! Was ik toch niet zo sterk als ik dacht ? Had ik door die pijn moeten lopen ? Het antwoordt kwam (via YouTube) van Michael Arnstein “There is a differnce between pain and pain” en ik wist dat ik er verstandig aan had gedaan door de laatste 2 km rustig te finishen. De dag later hielp Pierre van Breukelen me met mijn stijve spieren en nam de hamstring goed onder handen. Texel is meer dan alleen trainen ! Naast het schema van Topcoach Tiny ging ik nu ook iedere (!) maandag naar de sportmasseur. En niet zo maar een masseur, deze man wist echt wat hij deed. Had oa Paul Tergat en Troy Douglas op zijn tafel gehad. Deed niet aan routine maar pakte echt de spieren aan die dat extra nodig hadden. Een voedings dieet had ik nooit in geloofd (en nog steeds niet) maar … gezonder eten ging ik wel doen. Het was meer gezonde voeding die de ongezonde voeding ging vervangen zoals nootjes in plaats van snoepjes. Het lopen deed ik op het schema maar… het werd ook meer een ‘part of life’ zoals Michael Arnstein zo mooi adviseerde. Er zijn in Nederland flink wat lopers die denken dat lopen een part of hun life is maar eentje die daar echt uitspringt is Jolanda Linschooten ! Voor Winschoten 2011 kende ik haar nog niet zo goed maar inmiddels had ik haar leren kennen en wat een inspiratiebron is dat ! Toen ik hoorde over een Trail in haar trainingsgebied (in Nederland) moest en zou ik dus meedoen. De Schoorlduinentrail werd voor mij… Ik ben geen goede trail loper maar ik vind het gewoon leuk en ik leer er veel van. Over hoe je het lopen eenvoudig maakt en hoe je minder op een schema let en meer op het leven.
Na de Duinentrail was het tijd om kilometers te gaan maken. Nog niet te veel want mn piekwedstrijd kwam pas in April. Heb er nog aan gedacht om in Geldrop ook al voor de Marathon te gaan maar met het oog op Texel koos ik in Geldrop voor de 30km. Het hoefde nog niet makkelijk te gaan maar onder de 3 uur zou wel moeten lukken. Althans dat was mijn plan. Voor Coach Tiny was het vooral belangrijk dat ik de wedstrijd goed zou uitlopen. Was het spanning ? In de week voor Geldrop wordt ik ziek. Werken ging maar van hardlopen was bijna geen sprake. Weer een wedstrijd waar ik het niet kon waarmaken ? Geldrop werd een complete bevrijding ! Een race volgens het boekje ! Heel ontspannen gestart en dat tempo gewoon tot de finish toch wel vrije makkelijk vast kunnen houden. Km10 tot km20 was technisch goed blijven lopen, km22 tot km24 was volle wind tegen. En het parcours was in de laatste kilometers zwaarder dan ik dacht. Maar tempo vast kunnen houden ! BLIJ !!! Was toch wel wat angstig omdat dit meet moment goed moest gaan .. en het ging ook goed ! We waren goed bezig met het oog op Texel. Ja dit is pas de helft van die afstand maar de laatste keer dat ik deze afstand (of verder) had gelopen was … Texel 2009 ! Mooi was ook dat ik snel herstelde en in de week na Geldrop gewoon normaal kon trainen. De massages gingen ook steeds beter. De spieren raakte er aan gewend en ik herstelde zelf steeds beter.
Na Geldrop was de bedoeling om gewoon door te gaan naar oudjaarsdag om de Sylvester Marathon in Meerssen te gaan lopen. Een zeer heuvelachtig parcours in Limburg maar een vriendschapsloop dus zonder enige tijdsdruk. Met echte toplopers als Jo Schoonbroodt , Henk Sipers en Henk Geilen tevens een geweldig leer moment voor mij. Dat een loper uit Aalsmeer niet al te best is in de bergen werd pijnlijk duidelijk. Vanaf km33/34 kreeg ik het zwaar en bij km36 was ik BIJNA gebroken maar de altijd goedlachse Henk Geilen sprak me aan en… daar zeg je niet zo maar nee tegen. Hardlopen ging niet (pijnlijke bovenbenen) maar wandelen was ook prima en zo haalden we de Finish ! Hoe de wedstrijd gaat is niet belangrijk – maar hoe en dat je Finisht ! Daar gaat het om aldus Nick Vuijicic. Een zeer bijzondere man die ik van YouTube ken en zijn teksten kan ik inmiddels ook dromen. De finish was gehaald en weer een belangrijke stap naar Texel was gezet. Coach Tiny had geschreven “je mag die niet lopen als wedstrijd maar puur als DL1.” en dat was het dus ook min of meer geworden.
Het volgende meet moment naar Texel was in februari bij de Louis Persoon Memorial Marathon in Genk (BE). Daar moest ik een solide Marathon lopen en ik bedacht me: Hier moet ik me officieel kwalificeren voor Texel. Voor de 120km moet je onder de 9.30 op de 100km kunnen lopen. Voor de 60 is geen kwalificatie eis maar.. wordt geadviseerd dat je de Marathon onder de 4.15 moet kunnen lopen. En mijn 4.21.56 (Amsterdam 2007) zat ik daar nog ver van af. In 2009 had ik in de voorbereiding Spijkenisse en Apeldoorn gelopen maar met de 4.42.59 en de 4.41.38 was ik toen niet ‘geslaagd’ . Dat ik vervolgens in Stein wel aardig liep en vertrouwen kreeg vind ik slechts een detail. In Genk 2013 moest het gewoon gebeuren. Rondjes van 6km en met een 36 of 37min per rondje was dat PR echt mogelijk. Het werd 36.36 – 36.34 – 35.47 – 36.22 – 37.05 en 36.42 . In principe liep ik de rondjes wel onder de 36min maar met het drinken bij de VP verloor ik iedere ronde tussen de 30 en 45 seconden. Dit was zeker ook iets om rekening mee te gaan houden op Texel. In de laatste ronde van Genk wilde ik echt laten zien dat ik een betere loper / mens was geworden en met 36.45 ben ik daar denk ik goed in geslaagd. Net geen 4.15 maar met 4.16.59 vond ik dat ik succesvol was gekwalificeerd voor Texel. De vele likes en felicitaties op Facebook en Twitter waren al mooi maar ik werd echt heel blij toen ik een Felicitatie per mail ontving van Texel-Organisator Martien Baars. Tranen stroomden over mn wangen bij het lezen. Ik was goed bezig en Texel zou een succes gaan worden.
Wanneer je ergens echt in gelooft en volledig voor gaat dan ben je heel goed bezig. En hoe zwaar een schema dan ook lijkt. Ik volgde het fluitend. Eerst in Gelrop, daarna in Meerssen en nu Genk was de bevestiging gekomen dat we goed bezig waren. Je gaat dan ook niet twijfelen. Of toch wel ? Als ik weer een nieuw schema van Coach Tiny kreeg dan vergeleek ik het toch even met het Texel Schema van 2009 en zag zo veel overeenkomsten dat het direct goed voelde. Groot verschil wat wel opviel : In 2008 en 2009 volgde ik het baanschema (dinsdag en donderdag) van AV Aalsmeer en nu (2012 en 2013) had Coach Tiny het volledig voor het zeggen. De Warming Up deed ik wel mee met AV Aalsmeer onder leiding van Coaches Rolf de Horde (dinsdag) en John ’t Hoen (donderdag) maar daarna volgde ik het Texel Schema. Ik had nog het idee om voor parcours verkenning naar Texel te gaan maar.. het bevrijdende woord kwam van Coach Vince de Lange in Goteborg “Als je echt goed bent kan je overal goed presteren en niet enkel op een bepaalde plaats” . Deze Coach weet waarover hij praat – zijn atleet (Eelco Sintnicolaas) was net Europees Kampioen geworden. Het parcours van Texel kende ik. Had het in 2009 gelopen, in 2011 zelfs 2 x gefietst en ik had geleerd van de topatleten. Tevens is er op de Website van de Organisatie een Foto-Show te zien van het volledige parcours. Voor mij dus voldoende parcours verkenning ; ik moest zorgen dat ik goed aan de start zou komen te staan en was ondertussen goed op weg.
Als een ware spons had ik de afgelopen jaren alle informatie tot me genomen en op 1 april 2013 moet het dan gaan gebeuren. Het fijne is dat ik op zaterdag (30 maart) naar Texel ging en in het Stay Okay Hostel verbleef. Nerveus als ik was… tussen alle lopers. Ervaren en onervaren maar allemaal klaar om op Texel te lopen. Het mooie is dat je echt onwijs veel kan leren in die laatste dagen voor de wedstrijd van de ervaren lopers. Je bent zo onwijs scherp dat alle info ook daadwerkelijk bij je binnen komt. Het enige ‘advies’ wat ik negeerde was het drinken van een biertje in de dagen voor de wedstrijd. Was niet volledig alcoholvrij gegaan maar dit weekend ging ik dat wel doen. Volledig fris en uitgerust wilde ik aan de start staan. Ik was er voor meer dan 100% klaar voor !!
In de avond voor de wedstrijd was er een lezing van voormalig bondscoach (Atletiek) Wim Verhoorn en zijn woorden ““Loop niet omdat je het moet maar omdat je het wilt. Met alle liefde wilt doen” !! Die tekst had ik net even extra nodig om mij scherp te maken. Klaar voor de start ! Ik had er alles aan gedaan. Tot in de puntjes alles geregeld. Zelfs Murphy was inmiddels mij grote vriend geworden. Alles wat mis kon gaan : Ik was volledig voorbereid.
Op het ontbijt schema stonden 3 boterhammen maar na 2 boterhammen zat ik vol. Niks aan de hand. Prima die spanningen. De banaan ging er prima in en de koffie smaakte goed. De caffeine extra erbij en ik was er klaar voor. Omkleden had ik al tientallen keren gedaan voor een wedstrijd maar nu was ik toch enigszins nerveus. Dat was goed ; het houd me scherp. Volledig alles in de hand houden en goed dubbel controleren. Vandaag was MIJN dag en ik zou iedereen (!) laten zien wie de allerbeste Bjorn was die er bestond. De bus stond toch voor het hostel ? Murphy probeerde wel maar ook dat lukte niet. Bus naar de start stond voorbij de parkeerplaats en daar zat ik ruim op tijd in. Paul Aarts voor me in de bus met de minimale schoenen.. mijn schoenen waren wel aan vervanging toe maar ze hadden mij vanaf augustus geholpen en deze 60km ging hun afscheidswedstrijd worden. Bijna 1500km hadden mijn Asics en ik al samen doorgebracht en ik was er van overtuigd dat ze me ook nu niet in de steek lieten. Ruim een uur voor de start stond ik al bij de startlijn.. klaar voor vertrek. Met de laatste tips van Luc de Jaeger-Braet ging ik netjes achteraan staan. Laat iedereen maar lopen – ik kom hier om te finishen.
Startschot klinkt precies om 10:35 en weg zijn we.. ik passeer de startlijn na precies 45 seconden. Om me heen zie ik mensen hun Garmin indrukken maar dat deed ik al bij het startschot. Want op Texel werken ze met Bruto tijden en dus weet ik nu al dat ik deze wedstrijd in 6 uur 59 minuten en 15 seconden moet gaan volbrengen. Precies het schema wat ik een beetje in mn hoofd heb zitten. Het is superdruk bij de start en al gauw hoor ik dat het Richie Limahuw gelukt is om voor (!) de start van de 60km te keren voor de tweede helft van zijn 120km. Hij zag er fris uit dus.. als het goed is zie ik hem pas bij de finish ! Eerste kilometer let ik niet eens op de tijd, ik wil lekker (bijna) achteraan lopen en mezelf niet gek laten maken. Na de kruising met de Pontweg kom ik naast Heidi Jansen te lopen. Deze sterke Belgische loopster heeft er al 60km opzitten en is bezig aan het tweede deel. We praten even en ze loopt heel makkelijk van me weg. Mooi lichtvoetig gaat zij over het asfalt. Hoeveel ik precies weeg weet ik niet eens. De laatste keer dat ik op een weegschaal stond was op maandag 13 augustus. Trainen voor Texel vond ik belangrijker dan mn gewicht al weet ik nu echt wel dat ik flink wat kilo’s kwijt ben geraakt in de afgelopen maanden. Rinus en Mo komen voorbij en wow wat is dat gaaf ! Met Rinus liep ik mijn allereerste Marathon en met Mo deelde ik een kamer in het Stay Okay tijdens Texel 2009. Best een emotioneel moment dat alles zo samen komt in deze tweede kilometer. Mama en Hans (haar man) fietsen mee en mijn zusje Agnes en (haar vriend) Sander gaan met de auto naar verschillende punten die we hebben afgesproken. Na een ruime 2km gaan Mams & Hans rechtdoor en ik linksaf richting De Hors en richting mijn eerste gedeelte strand. Spanning had ik bij de start en ik moest naar de wc maar door te denken dat het enkel spanning was ben ik van start gegaan. Na echter 4km weet ik dat het geen spanning is en ga langs de kant staan om te plassen. Een korte break maar deze zorgt er wel voor dat ik nu echt helemaal achteraan loop. Zelfs de politie auto haalt me in (en remt vervolgens om mij te laten passeren). De 120km loper Henk Geilen ben ik na anderhalve kilometer nog tegen gekomen en als hij de laatste 120km loper is en na 60km omkeerd om binnen de 13 uur te finishen dan zal hij me later nog bijhalen en kunnen we net als in Meerssen samen finishen. De gedachte houdt mij gaande: Als ik het echt zwaar krijg komt Henk mij er vast doorheen slepen ondanks dat hij al meer dan 60/80/100 km heeft gehad.
In de voorbereiding heb ik alle gels en voeding kunnen testen en volgens een strak schema zal ik mij daar vandaag aan gaan houden. Na 2km heb ik mijn eerste energie snoepje genomen “Squeezy Energie Fruit Gum” en dat sabbelt lekker weg terwijl ik aan het genieten ben van het lopen. Bij de eerste VP heb ik een flesje laten neerzetten met mijn eigen Gel daarin verwerkt “Energy Super Gel” van Born met de smaak banaan. In Geldrop heb ik nog met SIS gelopen maar de LPM Marathon met Born was zo goed bevallen dat ik over ben gegaan voor Texel. Het is een ¼ liter (2 zakjes gel aangevuld met water) wegdrinken en dan het onverharde pad op. Hier heb ik 2 jaar geleden nog foto’s gemaakt bij +26 graden ! Nu is het een graad of 5 en we krijgen straks de wind tegen. Langzaam begin ik lopers in te halen die het moeilijk hebben bij De Hors en ik .. ik geniet met volle teugen. De crossen en trails die ik in de afgelopen jaren heb gelopen hebben er voor gezorgd dat ik beter ben gaan lopen op de zachte mulle ondergronden. Toch houd ik me heel erg in. De Garmin mag niet onder de 6.30/km komen. Dat zou te veel kracht kosten en die hebben we na de 35km nog nodig. Het inhalen op dat mulle zand is echt geweldig en ik ben blij. Bedenk me dat 2 jaar eerder dit stuk er nog slechter bij lag en we dus nu heel blij moeten zijn dat we hier zo goed kunnen lopen. Klagen gaan we vandaag niet doen, we gaan genieten en zijn bevoorrecht dat we hier kunnen en mogen lopen. Na een kilometer of 6 zie ik een bordje staan dat we nog 55km moeten. Een loopster zegt dat het bordje niet goed staat maar ik weet beter ! Deze wedstrijd is niet precies 60km maar iets meer. Men noemt het enkel zo omdat het beter klinkt dan de officiele afstand van rond de 61km. Langzaam ben ik ook aan het inlopen op Hans van Klaveren. Deze zeer ervaren Marathon loper is de afgelopen dagen ziek geweest en hoewel hij weer aan het herstellen is zie je dat hij nog niet 100% fit is. We praten wat en ik besluit om voor hem te blijven lopen. Het is gewoon een eer om in mijn eigen wedstrijd toch nog iemand te kunnen helpen met mijn brede rug. De wind tegen is mijn grote vriend want die gaat mij na de vuurtoren heel hard vooruit duwen. Soms is het even zoeken maar de goude tip van Ronnie Duinkerken houd ik toch maar aan “rechtdoor is de kortste route”. Na bijna 12km komen we bij de strand afgang en daar staan mijn zusje Agnes en haar vriend Sander mét spandoek ! Die had ik nog niet gezien en is echt een keiharde motivatie die ik heel erg waardeer. Ook Hans staat hier met mijn flesje met Born Gel daarin verwerkt. De 5km was ik na 32.50 voorbij gekomen en de 10km na 1.06.30 . De info geef ik door aan Agnes die het op mijn Twitter zal gaan neerzetten. Zelf loop ik een wedstrijd dus geen tijd voor Twitter. Uit ervaring weet ik dat verschillende topatleten (oa Pelle Rietveld) iemand anders laat twitteren tijdens de wedstrijden. Die twitters waardeer ik al fan heel erg en ik verwacht dat mij ‘fans’ dat ook zullen doen.
De Jan Ayeslag is een mooie glooiende verharde weg waar veel lopers iets harder gaan lopen. Zelf wil ik juist hetzelfde tempo blijven vasthouden om zo het minste energie te verspillen. Hans van Klaveren voelt zich (denk ik) wat beter en gaat een tempo’tje harder lopen. Ik vervolg de route met kilometers rond de 6.30 en heb Hans (man van Mama) op de fiets naast me. Op de hoek met de Nattevlakweg staat Mama ook klaar om met samen met Hans met mij mee te gaan fietsen. Ik vraag ze om netjes achter me te blijven en draai de kilometers met zo min mogelijk inspanning. Mama verteld over hoe ze gisteren heerlijk hebben gegeten met Agnes en Sander en ik geniet. Laat haar maar lekker praten, ik luister en dat lijdt af van het lopen. Wat ik echt niet had verwacht is dat Ronnie Duinkerken daar plots staat. Hij is de tweede loper van het estafette team waarin hij meedoet en komt een kilometer of wat met mij mee lopen. Dit is echt zo onwijs gaaf !! Had wel gehoopt dat hij mij ergens keihard zou gaan inhalen (en dan ff succes zou roepen) maar dit is pas echt mooi. Hij loopt mee tot het wisselpunt en ik laat me daar graag toejuichen door de massa lopers die daar staan te wachten. Net daar voorbij (dus 15/16km) drink ik de tweede helft van het flesje Born Gel. Dus weer ¼ liter sportdrank. Bij de 18km staat een VP en daar neem ik een bekertje cola en een stukje banaan. Via het mooie paadje kom ik bij het strand en Mama & Hans gaan rechtdoor naar het 24km punt. Omdat ik graag bij 20km mijn eigen Born wil hebben neem ik een flesje mee het strand op. In de verte zie ik Hans van Klaveren lopen in zijn CAV Energie shirt maar die is nog ver weg. We hebben hier de wind tegen maar ik geniet. Voel me nog helemaal fris en dat is echt geweldig lopen. Na ruim een kilometer verwacht ik Agnes en Sander te zien maar die zie ik niet… Murphy is aan het spelen? Ik mag me niet druk maken en dat doe ik dus ook niet. Inhalen van 60km lopers vind ik wel leuk maar het inhalen van 120km lopers… ga ik te hard ? Eerst haal ik Sharon Gaytor in, de winnares van de 120km in 2011 en die heeft het nu zwaar. De snelheid is er volledig uit bij haar. Iets later haal ik Arie Froberg aka Ultra Arie in. Hij is zelfs aan het wandelen. Probeert af en toe nog op gang te komen maar dat ziet er niet al te best uit. Bij het inhalen wens ik hem succes en hoop van harte dat hij mij nog zal inhalen voor de finish. De 20km ben ik na 2.15 voorbij gekomen. Perfect op schema voor een finish onder de 7 uur. Doe ik deze tijd x 3 dan kom ik op 6.45 uit. Tel je daar nog een kilometer bij op dan heb ik zo’n 10minuten ruimte. Niet veel maar meer dan genoeg voor een hele blije Bjorn.
Voorbij De Koog mogen we het strand verlaten ! Vanaf nu geen (!) strand meer !! Onverhard lopen vind ik best leuk maar verhard ben ik gewoon een betere hardloper. Einde van het strand ga ik Hans van Klaveren voorbij die het zwaar heeft (bij de 29km zal hij later uitstappen). Maar ook Marco en Jolanda en dat had ik toch niet echt verwacht. Ik zie Agnes en Sander – ze waren bang dat ze te laat bij de 20km zouden komen dus zijn ze er nu om mij aan te moedigen. Samen met Agnes wandel ik over dit paadje om het strand af te komen en we worden op de foto gezet door Fabiola. Haar man zou niet al te ver van mij lopen? Vlak voordat we even de verharde weg opgaan staat ook Petra. Die heeft vanochtend de eerste 60km met Ritchie meegefietst. Volgens haar heeft Ritchie het wel zwaar maar is nog onderweg. Daar wordt ik echt blij van. Mocht ik hem inhalen kunnen we alsnog samen lopen. Zou ik ook wel heel leuk vinden. Vlak voordat ik Park Nederlanden in ga moet ik even wachten. Hans komt er al aan gefietst met de Born gel sportdrank en ik dwing mezelf om die ¼ liter weer op te drinken. Voel me nog best goed maar merk dat de vermoeidheid langzaam begint op te komen. Logisch want ik heb er al ruim 25km op zitten. In het park was het 4 jaar geleden best warm en dat brak me toen aardig op. De cross en trail ervaring gebruik ik hier echter goed en loop zo economisch mogelijk over de onverharde paden. Het zand is hier prima te lopen en daar ben ik blij om. Om de 2km neem ik mijn Energie Snoepje en onderwijl probeer ik hier te genieten van de prachtige omgeving. Waar ik 4 jaar geleden hier aan het ploeteren was gaat het nu een stuk beter. Geweldig is het als Long John voorbij komt ! Hij loopt de estafette en hem ken ik nog van de Drents Friese Wold Marathon 2009 waar we samen met Monique de 30km liepen. Zo leuk als je wordt aangemoedigd door bekenden. Nu ken ik de meeste estafette lopers niet maar toch moedigd bijna iedereen je aan die jou inhaalt. En andersom precies hetzelfde : Als ik iemand inhaal dan wens ik die ook succes. Het verharde paadje heb ik al snel bereikt en ik mag dan de klim omhoog doen. Echter laat ik me niet gek maken door de toeschouwers: Ik wandel omhoog ! Hier hardlopend omhoog gaan noem ik pure energie verspilling. Extra leuk is dat bovenop het de mannen en vrouwen van AV Veluwe staan die ik ken van de Hardloop4daagse ! Eenmaal boven kijk ik even rustig rond en geniet van het uitzicht. Neem een diepe adem en daal dan ontspannen af naar het fietspad alwaar Mama & Hans met de fietsen klaar staan om mij nu volledig te begeleiden. Voorbij het wisselpunt zie ik Ronnie Duinkerken die mij nog even aanmoedigt. Hier had ik 4 jaar geleden de beroemde schoenwissel (zie YouTube) maar nu ga ik gewoon door. Het lichaam is langzaam aan het tegenspruttelen maar ik zet door. De 30km passeren we in 3.26 en doen we dat x 2 dan is dat 6.52 en met nog een bonus kilometer lig ik nog immer perfect op schema voor die gewenste tijd onder de 7 uur.
Op de route staat ook aangegeven waar je bent. En wanneer je het bordje ‘30km’ ziet dan is het daadwerkelijk nog 30km. Dat bordje passeer ik na 3.31 dus nu nog 3.29 voor die laatste 30km. Het moet gewoon lukken ! Het waait de hele dag al en op het strand had ik er niet zo’n last van maar nu op het fietspad naar de vuurtoren begin ik het toch irritant te vinden. Mama fietst al pratende naast me maar die vraag ik om achter me te gaan fietsen en zich even stil te houden. Ironisch ? Ja nogal ! Op dit gedeelte was het Luc Krotwaar in 2011 die al zijn concentratie nodig had en vroeg of Mikel Knippenberg en ik alsjeblieft stil wilde zijn. Nu ik hier zo zelf loop snap ik Luc nog veel beter en ik moet zeggen : Hij heeft gelijk ! Als je het wat zwaarder hebt dan heb je alle concentratie nodig en dan is de stilte om je heen geweldig. Langzaam haal ik de ene loper na de andere loper in. De rustige start van mij heeft geweldig geholpen. Er zijn er nog genoeg die er fris uitzien maar vele zijn blijkbaar toch te hard gestart.. Jammer. Voorbij Landal merk ik dat er een nieuw fietspad ligt en dat loopt echt heel lekker door. De vuurtoren komt ook steeds dichterbij en hoewel ik het zwaar heb kan ik het volhouden door positief te blijven denken. Met nog een ruime 25km te gaan passeren we de Vuurtorenweg en daar staan Agnes en Sander ! Een geweldige motivatie boost krijg ik hiervan. Dat spandoek is echt een geweldig idee van die twee. Met 35km net onder de 4 uur liggen we perfect op schema en we gaan door. Vanaf nu gaat de wind ook in ons voordeel werken. Toch ?
Iedere 5km neem ik mijn eigen sportdrank ¼ liter “Energy Super Gel” met de smaak banaan en bij ieder VP neem ik een bekertje cola en een stukje banaan dat ik al wandelend drink/eet. In de voorbereidingen heb ik geprobeerd om te drinken tijdens het hardlopen maar dat vind ik gewoon irritant. Tevens merkte ik dat in de eerste kilometers ik dat nog wel kan maar voorbij de 25km is het lastiger om een ¼ liter sportdrank al hardlopend op te drinken. Op mijn loopschema heb ik echter rekening gehouden met die wandelpauzes en tevens heb ik mezelf aangeleerd om na dat stevig doorwandelen ook weer te gaan hardlopen. Dat kan de eerste passen even zeer doen of moeizaam gaan maar nooit langer dan 15 seconden voordat je weer beter loopt en na 1 minuut zelfs goed loopt. Met 40km in 4.35 gaat het goed … maar de bovenbenen beginnen langzaam te protesteren en ik krijg het zwaarder en zwaarder.
Heb een kop soep (opkikker bouillon) door Hans laten klaarzetten en die drink ik met een paar slokken op. Even afwachten hoe het lichaam gaat reageren. We krijgen nu een moeilijk stuk. Voor mij ! Hier in 2009 ging het hier voor mij mis… net voorbij het Marathon punt kreeg ik pijn op de borst en raakte zo in paniek dat ik geen meter meer verder durfde hard te lopen. Ben toen naar het 45km gewandeld en daar gestopt. Hoe erg ik nu ook mij best doe, ik krijg maar geen positieve gedachte in mijn kop. Ik probeer mezelf kwaad te maken maar ook dat lukt niet echt. Net op dat moment wordt ik ingehaald door een estafette loper die roept ‘aan de kant voor de snelle lopers’ … wie denkt hij wel dat hij is ? Op deze dag is het “120 – 60 – estafette” ! Dus als je dan sneller bent dan ga je met een boogje om mij heen !! Als het nou een echt snelle loper is … maar deze man haalt me in met een gangetje wat echt niets voorstelt. Ja hij is sneller dan mij op dit moment maar als ik me kwaad maak haal ik hem zelfs nu nog in. Gelukkig is daar Mama op tijd om me iets rustiger te krijgen en op positievere gedachtes te brengen. Klinkt gek maar wanneer je flink vermoeid bent van het lopen dan reageer je echt veel emotioneler als dat je normaal zou doen. Volgens mams riep de man het best vriendelijk. Een verschil van mening houden we het maar op. We gaan inmiddels de 42km voorbij en even later het Marathon bordje ! Die passeer ik na 4.50 en dus heb ik nu nog 2 uur en 10 minuten voor de laatste 19km. We zijn goed op weg en vanaf nu mag ik mezelf weer Ultraloper noemen. Waar ik 4 jaar geleden pijn op mijn borst kreeg… een kilometer verder staat een ambulance met flink wat politie er omheen. Het zal toch niet waar zijn… Ik probeer me sterk te houden maar bij het passeren breek ik. Gelukkig ziet Mams wat er aan de hand is en geeft me heel snel een flesje water. Er lijkt niets aan de hand te zijn bij de ambulance. Ik gok dat die hier puur uit voorzorg staat maar schrikken is het wel !! Na dit jank-moment kom ik weer op gang en al gauw zie ik Agnes & Sander in de verte staan. Persoonlijk vind ik dat het echt te lang heeft geduurd en ik verzoek hun of ze én in Oosterend willen staan én in Oudeschild. Dat moet met mijn huidige tempo makkelijk haalbaar zijn.
De matten bij het wisselpunt ga ik voorbij ! En ik loop door !! Waar 4 jaar geleden mijn definitieve eindpunt was ga ik nu door en ik heb er nog steeds snelheid in. In de video van Michael Arnstein beschrijft hij een Ultra Marathon in 4 fases : “Physical – Mental – Emotional – Spiritual” . De eerste 3 heb ik denk ik al gehad, ik loop nog steeds, nog steeds op schema dus.. laat dat 4e gedeelte maar komen. Bij het bruggetje bij de Molen kan je niet overeen fietsen ? Mijn ervaring van 2 jaar geleden is anders maar om Murphy te vriend te houden laat ik Hans met mij meefietsen en Mama rijd de aangegeven fietsroute. Mocht Hans niet met de fiets over het bruggetje komen dan kan hij alsnog omfietsen en ons later bijhalen. Waarom hij wel moet meefietsen ? Op dat stukje ligt net het 45km punt en op dat moment wil ik mijn ¼ liter sportdrank hebben. Hans vind het geen probleem, hij is vandaag echt heel goed bezig. Volledig in dienst van mij – de hardloper ! Geluk voor hem is dat hij gewoon het bruggetje over kan met de fiets. Lopen gaat nog steeds lekker en we komen dichter en dichter in de buurt van de 47 kilometer en 995 meter. Voor andere geen bijzonder iets maar voor mij wel. Dat is de afstand die ik tot vandaag maximaal heb hard gelopen. Daarna ga ik het grote onbekende in… Op mijn horloge zie ik de afstand en op 48km juich ik echt keihard. Laat de kilometers maar komen : Ik heb er zin in !!
Waar ik eerder weinig 60km lopers zag begin ik nu toch steeds meer lopers in te halen. Waar andere moeten wandelen ga ik door. Wetende dat ik ook op de tijdslimiet loop en me dus niet te veel kan veroorloven. Die finish ga ik halen maar echt blij mag ik nog niet zijn. Murphy is mijn vriend en als je even niet oplet slaat hij toe… Ik had Agnes duidelijk gevraagd in Oosterend te staan maar net als ik dat dorp bijna binnenloop hoor ik van Mams dat Agnes & Sander bij de Surfplaats staan. Ja dat was de originele afspraak maar ik heb die motivatie echt nodig. Als Agnes & Sander hier niet staan dan … . moet ik mijn motivatie maar ergens anders vinden/halen. Wie ik wel heel vaak zie is een jong meisje die (denk ik) haar vader/moeder/vriend aanmoedigt en echt om de zoveel kilometer er weer staat. Steeds als ik haar passeer juicht ze weer voor mij en dat is echt geweldig. Ze staat tevens met een mooie Nikon camera en maakt dus ook nog geweldige foto’s. Een 5.44 op de 50km en 5.52 op de 51km !
Nog een 10km foto de Finish en ik heb nog ruim een uur. Het is haalbaar. Of niet ? Het parcours kan ik dromen maar Mama & Hans niet en die verbazen zich hoe mooi Texel eigenlijk is. Het bijzondere hoekje van de Lancasterdijk is echt geweldig lopen en ik geniet. Daar staat ook dé fotograaf die mij na 5/6km ook al op de foto heeft gezet. Ondanks de wind hoor ik het klikken van zijn camera. Ik kan niet wachten om zijn geweldige foto’s te gaan zien. Vlak voordat we het fietspad van de IJsdijk op gaan staan daar Agnes & Sander maar ook weer dat meisje (in het Stay Okay kom ik er na de finish achter dat het Esmee Jansen is en dat haar vader in mijn buurt liep). Nogmaals verzoek ik Agnes & Sander of ze alsjeblieft ook in Oudeschild willen staan en dat beloven ze nu. Zo loop ik door wetende dat als ik deze dijk volg en straks om de hoek kijk ik Oudeschild kan zien liggen. Het laatste dorp voordat ik naar de Finish in Den Burg ga.
Wat er hier op deze dijk gebeurt kan ik met geen pen beschrijven maar ik begrijp Michael Arnstein direct met zijn ‘Spiritual Part’ en snap Leonie van de Haak met haar ‘Core of the Union’ helemaal. Dit gedeelte over deze dijk komt zo keihard binnen. Ik haal de ene na de andere loper in en kan de Finish bijna ruiken. Later zie ik dat ik hier nog kilometers weet te lopen van 6.20 , 6.10 en 6.15 !! Ook Gideon komt door me gedachte.. ik kijk over de waddenzee naar boven en weet dat hij me nu zal toelachen. Ik denk aan Mira, mijn lieve nichtje die nooit zal weten wat echt hardlopen is vanwege haar handicap. Ik denk aan al die mensen die nooit zullen/kunnen hardlopen … en ik ben Dankbaar ! Dankbaar en ik voel me zo bevoorrecht dat ik dit wel kan. En voor al die mensen die dachten dat ik het niet kan : Zet het bier maar koud want Bjorn komt er aan !!!
Oudeschild is een mooi plaatsje maar haalt me wel even uit mn ritme. Hier is de 55km en neem ik voor het laatste mijn eigen sportdrank. Het heeft me volledig geholpen maar ik kan geen bananensmaak weer zien en hoe ik ook mijn best doe, ik krijg het flesje van ¼ liter niet leeg. Geef het flesje aan Mams en zeg tegen haar dat ik wel een cola extra neem. Bij de VP voorbij Oudeschild haven pak ik snel 2 bekertjes cola en ga weer verder. Banaan kan ik nu ook niet meer zien. De snoepjes van Squeezy gaan er nog altijd om de 2km in. En met nog 6km te gaan begin ik al te rekenen.. Het gaat toch lukken om binnen de 7uur te finishen ? Eerst denk ik van niet. En als we het 5km bord passeren heb ik nog zo’n 34 minuten over. In theorie moet dat lukken. Toch ? Ik meld het heel duidelijk aan Hans en Mama en geef aan dat ik nu volle bak mijn best moet doen. Ze zijn de gehele dag al volledig in mijn dienst en ik vraag ze nogmaals om nu echt alle support te geven wat maar mogelijk is. Het wordt krap maar het kan nog steeds.
Murphy is en blijft mijn vriend dus wat er ook gebeurt : Blijven hardlopen en blijven pushen is wat ik moet doen. Volgens mijn hersens mag je vanaf de dijk (Redoute) de bocht afsnijden over het gras om op de Schansweg te komen. Toch ? Zo was de route toch ook berekend ? En dat deed toch iedereen ? Ik zie alle lopers voor me volledig de hoekse bocht maken en niet afsteken over het gras. Ik besluit het ook maar niet te doen bang dat ik mogelijk in de laatste kilometers nog een DSQ achter mijn naam krijg. De Schansweg gaat langzaam omhoog en hier hebben we nog even heerlijk de wind van de zijkant op ons blazen. Voor mij fietsen mag niet maar naast mag wel. En dat is hier dus nog een klein voordeeltje waar ik gretig gebruik van maak. Thanx Mams. Nog 3km te gaan en ik heb nog zo’n 21 minuten maar heb het ook zwaar. De euforie van de laatste kilometers mis ik nog een beetje. Het juichen komt langzaam op gang omdat ik weet dat, ondanks de Hoge Berg, dit niet meer mis mag gaan. Nog 2 kilometer te gaan en ik durf niet meer te kijken op mijn Garmin. Ik haal weer een loper in en dat geeft vertrouwen dat ik in elk geval het juiste tempo loop om op tijd te finishen. Extra motivatie komt ook van Hans met het liedje ‘Potje met Vet’ wat hij zo zingt dat ik op dat ritme kan gaan lopen. Hij wilde het al eerder zingen maar tijdens het lopen heb ik een ritme in mn hoofd en als hij dan zou zingen kan dat gaan irriteren. Nu is het echt zo lekker !! We gaan links af en nu kun je de speaker al van verre horen en Den Burg heel goed zien liggen. Op precies 60km zie ik mijn klokje naar 6.51 gaan en valt die uit. Batterij leeg ! Thanx Murphy maar ik ga het gewoon redden !! Hans probeert Agnes & Sander te bellen maar (zoals later blijkt) krijgt de voicemail en besluit snel naar de finish te fietsen. Mama blijft mij aanmoedigen om te blijven gaan. Maar heeft ook steeds meer moeite om mij bij te houden op de fiets tussen al die lopers. We gaan rechts af en vanaf nu is het heuvel af naar de finish. Eerst kan ik het niet geloven maar naarmate ik dichterbij kom zie ik Rob Roelofsen ! Robrunning die toch veel meer ervaren is als ik kan ik gewoon inhalen ? Ik zet mijn eindsprint in (soort van) en haal hem inderdaad nog voor de finish in !!
Dat moment van finishen… Jaren van gedroomd en nu EINDELIJK ben ik er !! Agnes en Fabiola staan echt op een geweldige plaats en (zoals gevraagd) Agnes staat met een grote Skuumkoppe (bier) in haar handen. Heerlijk ! Toch moet ik eerst over het hek hangen (ben toch wel erg diep gegaan) en als ik wil opstaan komen de tranen. Ik kom van het Ui van Leonie weer in de bewoonde wereld en realiseer me dat ik het heb gered. Sander en Agnes bevestigen allebei dat het ergens in de 6.57 was. Niet veel later tellen we gezamenlijk af en komt er nog net 1 loper op 6.59.59 binnen alvorens de stekker uit de chipmat gaat. Er is een stoel neergezet en ik heb mijn ‘Luc Krotwaar Momentje’ : Het biertje op de stoel bij de finish waar ik zo van heb gedroomd. Gewonnen zoals Luc in 2011 heb ik niet. Of toch wel ? Toeval of niet maar bij het uitlopen van het Finish Vak komt Martien Baars voorbij met een doos vol prijzen voor de winnaars. Hij feliciteert me en ik ben echt ultiem gelukkig. Nog meer toeval ? Op dat moment wandelt Mark de Boer met zijn gezin voorbij op weg naar de auto. Hij heeft voor mij een schema gemaakt in 2009 en deze Finish is ook dankzij hem. In al die jaren hebben we goed contact gehouden en hij heeft me zondag nog wat tips voor de wedstrijd gegeven. De circel is rond zou Louis van Gaal zeggen ! Mooier dan dit wordt het niet !!!
De vele felicitaties bij het Stay Okay zijn geweldig. Met name de verbaasde gezichten dat ik het heb gered en ook nog binnen de officiele tijdslimiet zijn onbetaalbaar. Volgens Agnes die vandaag mij Twitter heeft bijhouden is het aantal reacties niet meer bij te houden en moet ik zelf maar overal op reageren. Facebook heeft ze ook gezien en die heeft inmiddels ook ruim 100 reacties. Op het terras zitten ook oa Mevrouw Knippenberg, haar zoon Mikel, voormalig bondscoach Wim Verhoorn, documentairemaker Dirk Jan Roeleven en ultraloper Peter Witkamp. Zo mooi om deze mensen te mogen begroeten na een succesvolle finish. Het is gewoon een grote eer om op dit eiland te mogen lopen. Als ik er over nadenk dan zal Jan Knippenberg mij tot het lopersvolk hebben gerekend maar vanaf vandaag zal hij trots kunnen zijn dat ik deze wedstrijd heb volbracht en ook nog eens binnen de officiele tijdslimiet !!
Totaal 61 kilometer in 6 uur 57 minuten en 41 seconden !! We Did It !!! Heb er zo lang naar toe geleefd en wilde het echt zo onwijs graag. Wat is het dan gaaf als je het ook daadwerkelijk voor elkaar krijgt. Deze prestatie geeft mij zoveel dat is echt onbeschrijfelijk. “De pijn uit mijn spieren zal verdwijnen.. de prestatie zal voor altijd blijven bestaan !” Met dank aan Jannet Lange (oa eerste vrouw uit Nederland die de Spartathlon heeft gefinished) voor deze tekst.
Coach Tiny en ik zijn een avontuur aan gegaan en we hebben het samen succesvol kunnen finishen. Vanaf de eerste stappen in 2010 tot deze wedstrijd. Ik kan je gewoon niet genoeg bedanken !! Sportmasseur Pierre van Breukelen zorgde er iedere week weer voor dat ik fris aan de week kon beginnen. Hoe mijn spieren er ook aan toe waren : Jij was er ! En niet alleen voor de spieren. Ook het mentale gedeelte en de vele adviezen over voeding waren meer dan welkom. Mama & Agnes : Waar zou ik zijn zonder jullie… Duizendmaal dank !!!! Hans & Sander : Jullie vrouwen zijn de beste in de wereld. Wees er zuinig op. Dank dat ook jullie je volledig voor mij hebben ingezet om mijn missie tot eens succes te volbrengen.
AV Aalsmeer coaches Rolf de Horde en John ’t Hoen zorgde voor een goede warming up en zorgden er iedere keer weer voor dat ik op de baan mijn trainingen kon doen. De collega lopers van AV Aalsmeer hielpen mij iedere keer weer door die moelijke momenten. De topatleten/coaches in Nederland hebben altijd gewaardeerd dat ik er voor hun was en waren er nu ook eens een keer voor mij. Bedankt ! Iedereen die in mij heeft geloofd dat ik het kon én iedereen die dacht dat ik het niet kon : We did it !!! Zonder iemand te vergeten : B E D A N K T !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Maandag 25/03 : Nog 1 week… counting down the days ! Volgende week maandag loop ik de grootste / zwaarste wedstrijd uit mijn huidige leven. De trainingen zijn (bijna) klaar, het lichaam is er klaar voor maar in de kop zit het nog niet helemaal lekker. Het verliezen van mn baan heeft een behoorlijke invloed. Ben druk aan het solliciteren maar tot op heden zonder positief resultaat. De massage in de avond doet me goed.
Dinsdag 26/03 : Programma van vandaag : “Warming UP & Cooling Down” ! En dat is inderdaad heel weinig maar allemaal met een hele goede reden. Texel komt in zicht !
Woensdag 27/03 : Voorlopig het laatste ‘Rondje Aalsmeer’ volbracht. Heb de afgelopen maanden (bijna) iedere woensdag dat Rondje gelopen. Was nodig in training voor Texel. Leuk om te lopen maar na zoveel keer ben ik toe aan iets nieuws. Net als gisteren ook vandaag zonder Garmin gelopen. Op gevoel heel rustig lopen - en dan nog rustiger gaan lopen.
Donderdag 28/03 : Vanavond was ik dankbaar. Dankbaar dat ik met vrienden (AV Aalsmeer) kon mee lopen en dankbaar dat ze me allemaal succes wenste voor Texel. Wat er ook gebeurt : Ik ga finishen !!
“If I fail I try again. And again and again. The human spirit can handle much worse than we realize. It matters how you are going to finish !”
Vrijdag 28/03 : Hoe zwaar het schema van Tiny Raijmakers naar Texel soms ook was… Dankzij topmasseur Pierre van Breukelen begon ik iedere week weer fris. Een geweldige extra massage om de spieren wedstrijd klaar te maken. Het is de laatste dag bij Polar Special.. Ik ben klaar voor een (nieuwe) uitdaging ! Letterlijk en figuurlijk.
Maandag 18/03 : Afgelopen week liep ik bij elkaar 86.7 kilometer ! Een absoluut record voor mij (uitgezonderd de Hardloop4daagse). En het allermooiste is : ik voel me nog steeds goed !! De echte bevestiging kwam vanavond via de geweldige sportmassage van Pierre van Breukelen : Ik ben (bijna) klaar voor Texel.
Dinsdag 19/03 : Na een flinke trainingsweek en een hectische dag was ik echt even toe aan een rustige training. Even geen Texel-Schema maar een AV Aalsmeer Training olv Rolf de Horde. Een 13 x 300m met 100m rust. Tempo’s werden door de trainer gegeven per ronde. En heb ik heel rustig aan gedaan met 80% (= 1.42) , 85% (= 1.36) en 90% (= 1.30). http://connect.garmin.com/activity/286476160
Woensdag 20/03 : Vind het de laatste tijd heerlijk om eigen smoothie’s te maken maar deze avond ging die toch mis… hele avond al buikkrampen ! Leek zo lekker maar mn maag denkt er toch anders over.
Donderdag 21/03 : Mooie serie 10 x 250m (67 & 67 & 67 & 67 & 66 & 65 & 66 & 65 & 65 en 56) al had die laatste nog wel wat harder gemogen :-) http://connect.garmin.com/activity/287162916
Zaterdag 22/03 : Feestje bij Mike van Kruchten … als altijd : Geweldig !
Zondag 23/03 : Ik zou nog een duurlopen moeten doen.. maar die doe ik niet. Wil met nog een week te gaan geen risico meer nemen.
